Side Effect
Bits n Motes
Anonymous Manifesto
Symbiotic Generation
Human, Plants, in the age of AI
To Walk across a Brook
Info
2026 DDW
(NL, EN below)
Beste bezoeker,
Om meteen je meest voor de hand liggende vraag te beantwoorden:
het materiaal van dit werk is PLA, een soort bioplastic.
Het is afkomstig van mislukte 3D-prints, voornamelijk in de vorm van losse plastic draden. Het soort materiaal dat een printer produceert wanneer er iets misgaat.
Maar eigenlijk ging er niet zomaar iets mis. Ik liet het expres misgaan.
Keer op keer, door op verschillende manieren in het printproces in te grijpen. Elke keer ontstond er een andere hoop rommel. Op mijn Instagram
Ik verzamelde deze draden en bewerkte ze met warmte en mijn handen. Ik maakte ze zacht, rekte ze uit, verbond ze met elkaar en bracht ze laag voor laag samen tot het werk dat je nu voor je ziet.
Maar waarom?
Om te zien hoe ver iets kan afwijken van wat het oorspronkelijk had moeten zijn.
Om een zo groot mogelijke afstand te creëren tussen het bijna gênant onbeduidende begin van deze draden — iets wat mensen zonder erbij na te denken zouden weggooien — en wat ze uiteindelijk zouden kunnen worden.
De opeenstapeling helpt.
De schaal helpt.
Dat ze hier zijn, helpt.
En uiteindelijk helpt ook jouw aandacht.
Kijk alsjeblieft eens goed.
(EN)
Dear visitors,
To answer your most immediate question:
the material of this work is PLA, a type of bioplastic.
It comes from failed 3D prints, mostly in the form of loose strands. The sort of thing a printer produces when things go wrong.
Except things didn't exactly go wrong. I made them go wrong.
Over and over again, through various forms of intervention. Each time, a different pile of mess. There's a short reel on my Instagram
I collected these strands and reshaped them with heat and my hands, softening, stretching, connecting, and layering them into the piece in front of you.
But why?
To see how far things could go from what they were supposed to be.
To create as much distance as possible between their almost embarrassingly insignificant starting points—things people would throw away without a second thought—and what they could potentially become.
The accumulation helps.
The scale helps.
Being here helps.
And ultimately, your attention helps.
Please, take a look.
To answer your most immediate question:
the material of this work is PLA, a type of bioplastic.
It comes from failed 3D prints, mostly in the form of loose strands. The sort of thing a printer produces when things go wrong.
Except things didn't exactly go wrong. I made them go wrong.
Over and over again, through various forms of intervention. Each time, a different pile of mess. There's a short reel on my Instagram
I collected these strands and reshaped them with heat and my hands, softening, stretching, connecting, and layering them into the piece in front of you.
But why?
To see how far things could go from what they were supposed to be.
To create as much distance as possible between their almost embarrassingly insignificant starting points—things people would throw away without a second thought—and what they could potentially become.
The accumulation helps.
The scale helps.
Being here helps.
And ultimately, your attention helps.
Please, take a look.